SPOTKANIE
Siedziałem na pokrytym mchem pniaku i gapiłem się w zieloność. Nic więcej. Czułem że mógłbym tak godzinami. Że mógłbym chłonąć tą ciszę, która nie jest ciszą i spokój, który nie jest spokojem. Liście drgały na wietrze, ptaki biły się zaciekle wśród gałęzi, wrzeszcząc na siebie zapamiętale ( cóż nie tylko się biły, ale o tym sza!) owady tańczyły swój zapamiętały taniec. Oddychałem. Wreszcie po kilku tygodniach, oddychałem. I nagle…to był bardzo cichy szelest, dźwięk łapy nieporadnie postawionej na gałązce. Odwróciłem…
