Moje pierwsze le\u015bne bytowanie to dzieci\u0144stwo w mazowieckich lasach. Dziadek mia\u0142 pasiek\u0119 po\u0142o\u017con\u0105 godzin\u0119 marszu od domu. Od czasu kiedy sko\u0144czy\u0142em sz\u00f3sty rok \u017cycia mog\u0142em chodzi\u0107 tam sam. Zreszt\u0105 by\u0142 to jeden z moich obowi\u0105zk\u00f3w. Dziadkowi trzeba by\u0142o zawie\u015b\u0107 jedzenie. Dzisiaj by\u015bcie powiedzieli, \u017ce to niemo\u017cliwe \u017ceby sze\u015bciolatek sam\u00a0chodzi\u0142 sam po lesie. Ale wtedy \u017cycie by\u0142o zupe\u0142nie inne. Inaczej te\u017c wychowywano dzieci. Wsiada\u0142em\u00a0 na rower (zreszt\u0105 przez dziadka specjalnie zmodyfikowany, ze specjalnym koszem na baga\u017cniku ) zabiera\u0142em aluminiowy zestaw mena\u017cek z obiadem i rusza\u0142em w drog\u0119. A ten las dzieci\u0144stwa by\u0142 niezmiernie fascynuj\u0105cy, pe\u0142en niskich powykr\u0119canych \u015bwierk\u00f3w na piaszczystych pag\u00f3rkach, lisich nor, labirynt\u00f3w w ja\u0142owcowych krzakach. Ci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 i ci\u0105gn\u0105\u0142 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Las mojego dzieci\u0144stwa mia\u0142 te\u017c swoje tajemnice. Pe\u0142no w nim by\u0142o zapomnianych mogi\u0142 z czas\u00f3w wojny, niewypa\u0142\u00f3w i rozmaitego \u017celastwa. I by\u0142 zamieszkany. Nie tylko przez zwierz\u0119ta. Kiedy nocami zachodzili\u015bmy z dziadkiem na najwy\u017csze w okolicy wzg\u00f3rze i wspinali\u015bmy si\u0119 na wierz\u0119 triangulacyjn\u0105, w\u015br\u00f3d morza drzew p\u0142on\u0119\u0142y nieliczne ma\u0142e ogniki wskazuj\u0105ce miejsca w kt\u00f3rych bytowali le\u015bni ludzie. Byli w\u015br\u00f3d nich le\u015bnicy, k\u0142usownicy, gajowi, bimbrownicy, dziwacy, pustelnicy. By\u0142y te\u017c ostatnie ca\u0142kowicie nielegalne cyga\u0144skie tabory. By\u0142a i nasza polana mieszcz\u0105ca czterdzie\u015bci kolorowych uli a za nimi sza\u0142as z brzozowych ga\u0142\u0119zi pokryty pap\u0105. Dziadek wyrusza\u0142 do lasu na wiosn\u0119 a wraca\u0142 jesieni\u0105. W zimie pracowa\u0142 w warsztacie w piwnicy naszego domu, tworz\u0105c r\u00f3\u017cne zadziwiaj\u0105ce wynalazki. Lato za\u015b nale\u017ca\u0142o do lasu, bo dziadek nigdy nie by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 miasta ani nawet ma\u0142ej podmiejskiej miejscowo\u015bci w kt\u00f3rej przysz\u0142o nam \u017cy\u0107. Szybko wi\u0119c wydzier\u017cawi\u0142 polan\u0119, postawi\u0142 kryty pap\u0105 sza\u0142as i zacz\u0105\u0142 hodowa\u0107 pszczo\u0142y. Tam te\u017c sp\u0119dzi\u0142em kilka wiosen lat i jesieni\u00a0 mojego wczesnego dzieci\u0144stwa. Tam te\u017c uczy\u0142em si\u0119 le\u015bnego bytu. A by\u0142 to byt fascynuj\u0105cy. Budzi\u0142em si\u0119 w sza\u0142asie na pryczy wyplatanej z brzozowych ga\u0142\u0119zi, na sienniku, przykryty kocem ( nikt wtedy nawet nie my\u015bla\u0142 o \u015bpiworach). Jad\u0142em owsiank\u0119 lub inne paskudztwo, popija\u0142em zbo\u017cow\u0105 kaw\u0105 i\u2026 szed\u0142em w las, najcz\u0119\u015bciej do moich ulubionych ja\u0142owcowych labirynt\u00f3w lub nad strumie\u0144. Tam powstawa\u0142y le\u015bne bazy, forty, kryj\u00f3wki i india\u0144skie obozowiska. Cz\u0119sto do lasu przychodzi\u0142a babcia i ruszali\u015bmy na grzyby, maliny, jagody. Wieczorami wmuszano we mnie obiad i mog\u0142em si\u0119 dalej bawi\u0107, byle nie daleko. Nie zna\u0142em jeszcze liter a umia\u0142em ju\u017c zbiera\u0107 grzyby, robi\u0107 sok z malin, rozpala\u0107 ognisko za pomoc\u0105 szk\u0142a powi\u0119kszaj\u0105cego, umia\u0142em robi\u0107 le\u015bny makaron i parzy\u0107 herbaty z zi\u00f3\u0142. Wszystko co mia\u0142em, mie\u015bci\u0142o si\u0119 w chlebaku. Mia\u0142em tam kilka skarb\u00f3w, kt\u00f3re przydawa\u0142y si\u0119 w lesie: Scyzoryk Gerlach, lusterko, butelk\u0119 po oran\u017cadzie, szk\u0142o powi\u0119kszaj\u0105ce do rozpalania ogniska, fiolk\u0119 po lekarstwie do \u0142apania owad\u00f3w i kawa\u0142ek sznurka. Nic wi\u0119cej nie by\u0142o potrzebne. Kiedy mia\u0142em siedem lat rodzice przenie\u015bli si\u0119 do Poznania. Na Wild\u0119. Dla mnie to by\u0142a \u015bmier\u0107. Nie mog\u0142em sam wychodzi\u0107 z domu, nie mog\u0142em spa\u0107 pod go\u0142ym niebem. By\u0142a szko\u0142a, by\u0142o niebezpiecznie. Na szcz\u0119\u015bcie jeszcze latem mog\u0142em cieszy\u0107 si\u0119 wakacjami na le\u015bnej polanie. W 1977 roku rodzice przenie\u015bli si\u0119 do nowego mieszkania w pozna\u0144skim blokowisku, babcia zachorowa\u0142a i po kilku miesi\u0105cach zmar\u0142a. A zim\u0105 zgin\u0119\u0142y wszystkie pszczo\u0142y z dziadkowej pasieki. Podobno zaraza powali\u0142a roje w ca\u0142ej Polsce. Dziadek porzuci\u0142 pszczelarstwo i porzuci\u0142 las. Zamkn\u0105\u0142 si\u0119 w warsztacie w podwarszawskim domu. A ja zosta\u0142em w\u015br\u00f3d \u017celbetonowych blok\u00f3w t\u0119skni\u0105c za lasem i wolnym \u017cyciem. Siedz\u0105c przykuty do szkolnej \u0142awki wypatrywa\u0142em ratunku. I ratunek przyszed\u0142 i to\u00a0 z zupe\u0142nie nieoczekiwanej strony, o czym opowiem innym razem<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Moje pierwsze le\u015bne bytowanie to dzieci\u0144stwo w mazowieckich lasach. Dziadek mia\u0142 pasiek\u0119 po\u0142o\u017con\u0105 godzin\u0119 marszu od domu. Od czasu kiedy sko\u0144czy\u0142em sz\u00f3sty rok \u017cycia mog\u0142em chodzi\u0107 tam sam. Zreszt\u0105 by\u0142 to jeden z moich obowi\u0105zk\u00f3w. Dziadkowi trzeba by\u0142o zawie\u015b\u0107 jedzenie. Dzisiaj by\u015bcie powiedzieli, \u017ce to niemo\u017cliwe \u017ceby sze\u015bciolatek sam\u00a0chodzi\u0142 sam po lesie. Ale wtedy \u017cycie by\u0142o zupe\u0142nie inne. Inaczej te\u017c wychowywano dzieci. Wsiada\u0142em\u00a0 na rower (zreszt\u0105 przez dziadka specjalnie zmodyfikowany, ze specjalnym koszem na baga\u017cniku ) zabiera\u0142em aluminiowy zestaw mena\u017cek…<\/p>\n